Category: Relacje

OFF Festival po raz kolejny pokazał, że hierarchia festiwalowa coraz mniej mówi o tym, gdzie wydarzy się coś naprawdę ważnego. Wielkie nazwiska często bledły, a najlepsze koncerty grali ci, którzy zamiast zabiegać o aplauz, po prostu mieli coś własnego do powiedzenia.

MENT w Lublanie jest festiwalem kontrastów – od ascetycznych, niemal mistycznych koncertów w kaplicach po klubowy chaos elektroniki – który z niezwykłą czułością splata współczesną scenę eksperymentalną z pamięcią i tradycją Europy Środkowo-Wschodniej.

Rewire przypomina, że muzyka słuchana w skupieniu i detalu wywołuje kolosalne wrażenie.

Odyseja w Helsinkach: jazz spotyka się z muzyką elektroniczną, tradycja z eksperymentem, a dźwięki z całego świata swobodnie się przeplatają. Bez headlinerów, bez podziałów – po prostu czysta eksploracja dźwięku.

Minimalistyczna i monumentalna muzyka z „All Life Long” w wykonaniu Kali Malone, Stephena O’Malleya. Macadam Ensemble i Opus 333 niezwykle rezonowały w monumentalnej przestrzeni Eglise du Saint-Espirit de Paris.

Roadburn poszerza spojrzenie na wycinek sceny muzycznej, która w Tilburgu ujawnia swoje niezwykle obszerne spektrum.

Wiosenna edycja Sanatorium Dźwięku, mimo że oszczędniejsza, okazuje się zaskakująco spójna, balansując między rytmem i klubową elektroniką, a muzyka abstrakcyjną, która w Sokołowsku świetnie rezonuje.

Borealis wychodząc poza program muzyczny, poruszył wątek kultury Sámi, stając się platformą do tego, jak opowiadać o własnej tożsamości.

Supersonic przywraca wiarę w to: co jeszcze można zrobić z gitarą, że muzyka może zabrać głos w sprawie teraźniejszość i co jeszcze może znaczyć słowo „festiwal”.

Fire! Orchestra pokazuje świetnie jak bazując na groovie i często post-punkowych rytmach są w stanie tworzyć miejsce dla improwizacji, zespołowego grania, ale i piosenek. Ma to w sobie niezwykłą moc.